Son günlerde Türkiye’nin farklı yerlerinden yükselen sesler var.
Ama hepsi aynı mesafeden duyulmuyor.
Bir yanda, hak ettiği maaşı alamadığı için yollara düşen madenciler…
Günlerdir parklarda, sokaklarda, aileleriyle birlikte bekleyen emekçiler…
Diğer yanda, o seslerin otoritelere ulaşmasını engelleyen bariyerler.
Soru basit aslında:
Bu karşı karşıya gelmenin kime ne faydası var?
Madenciler yürümek istiyorsa, bu bir tercih değil; çoğu zaman bir mecburiyetin sonucu.
Ama yürümeleri istenmiyorsa, çözüm de zor değil.
Bir ülkenin Enerji Bakanı, o ülkenin madencisini dinlemek için bir adım atamaz mı?
Kurtuluş Parkı’nda, açık bir alanda, doğrudan…
Bu kadar basit bir temas neden bu kadar zor?
Aradaki mesafe hepi topu 11 dakika, 4,7 kilometre…
Çünkü mesele çoğu zaman çözüm değil, yönetim biçimi oluyor.
Devamı için tıklayınız.
