Talatpaşa Bulvarı'nda, Gençlik Parkı'nın karşısında, Tren Garı'nın sırasında gri, kırmızı, fildişi renkli travertenlerin kullanıldığı bir bina vardır…
Ankaralı müzikseverlerin ne çok anıları vardır o binada…
Müzik insanlarının da…
1958'de yapılmıştı.
Sergi evi olarak tasarlanmıştı ama konser salonuna dönüştürüldü sonra. CSO'nun efsane cuma ve cumartesi konserleri için koşup gittiğimiz binaydı.
2008'de bir de heykel yerleştirildi bahçesindeki çimenlerin üzerine. Heykel deyince, kaidesi olan, çevreden ayrılıveren, 'Beni görün!' diye bağıran bir heykel değil. Bahçenin doğal bir parçası gibi… Çimenlerin üzerinde… Zaten adı da, 'Uçuşan notalar'… Ankara'da kamusal alanlarda birçok heykel çalışması olan Eşber Karayalçın'ın…
Henüz bu heykel orada yerini almadan yıllar önce, CSO'nun yeni, daha modern bir yapıya kavuşturulacağı müjdesi verilmişti oysa…
Rivayet o ki Cumhurbaşkanı Turgut Özal bir konsere gidiyor. Gidiyor ama kalabalıktan zor giriyor salona…
Bunun üzerine gündeme geliyor yeni bir salon yapılması. Önce Leipzig'deki Gewandhaus'un aynısının yapılmasını istiyor Özal. Tepki çekiyor bu! Ulusal proje yarışması açılıyor. 1992'deki yarışmada ODTÜ mezunu iki mimarın projeleri birinci seçiliyor. Semra ve Özcan Uygur'un projesidir bu.
Proje 1992'de belirleniyor ama temelin atılabilmesi için beş yıl geçiyor aradan. Belki bu, serüvenin uzayıp gideceğinin göstergesiydi. Artık Özal bu dünyaya elveda demiş, yerine 9. Cumhurbaşkanı olarak Süleyman Demirel seçilmişti. O attı temeli 21 Aralık 1997'de. Demirel, 'Saat 21.00'de uyuyan Türkiye istemiyorum. Ayakkabımı satar yine bu salonu yaparım' demişti.
Demişti de, uzayıp gitti yapım süreci. 'Yılan hikayesine döndü!' deriz ya, öyle oldu!
Alman Akustik Enstitüsü'ne paraların ödenmemesi nedeniyle mahkemelik olunması, Enstitü'nün davayı kazanması gibi birçok ayrıntı var 'hikaye'de.
Ankara'nın kültür sanat etkinliklerinin yakın izleyicisi ve kayıtçısı, gazeteci ağabeyimiz Şefik Kahramankaptan kısa ve öz olarak ne güzel anlattı bu serüveni bir yazısında (*). Onun tümceleriyle, son aşamaya gelinmesindeki ayrıntı da şöyle:
'İnşaata her yıl düzenli ödenek ayrılmadığı için balon uçurularak atılan temellerin içine su doldu, orası bir kurbağa üretim merkezi haline geldi. Hükümetler geldi, geçti... Bakanlar, geldi geçti... Adalet ve Kalkınma Partisi iktidara geldi. Nice Kültür Bakanları hep açılış için bir sonraki yılın 29 Ekim'ini gösterdiler. Yıllar yılları kovaladı, Türkiye'de yönetim sistemi değişti, Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi'ne geçildi ve nihayetinde 2019'un sonbaharında CSO, yeni sezon açılışı protokol için Külliye sınırları içindeki Beştepe Kültür ve Kongre Merkezi'nde yapılırken, derdini Cumhurbaşkanı'na doğrudan anlatma olanağı buldu. Cumhurbaşkanı da hemen yanıbaşındaki bakanlarına binanın açılışının 29 Ekim 2020'de yapılacak şekilde tamamlanması ve CSO'nun eksik kadrolarının çıkarılması talimatını verdi.'
***
Özetle, CSO'nun yeni binasının yapımının gündeme gelmesinin üzerinden yaklaşık otuz yıl geçti. Maliyeti çok daha yüksek olan ne çok inşaat tamamlandı bu sürede. Hem de hızla… Kaç Cumhurbaşkanı, kaç hükümet, kaç Kültür Bakanı geldi geçti… O binan bitirilmesi için bütçe yetersiz kaldı hep!
Sonunda ise, 29 ekim'de olmasa da 3 Aralık'ta açıldı yeni bina.
Açıldı açılmasına da…
Cumhurbaşkanı'nın açılış konuşmasındaki şu 'kültür faşistleri' suçlamasıyla anılacak bu açılış:
'Türkiye'nin üzerine karabasan gibi çöken jakoben zihniyetten maalesef Türk müziği de payını almıştır. Milletin değerlerini, zevki ve kültürünü gerilik emaresi olarak gören bu anlayış, sanat hayatımızın çölleşmesine sebep olmuştur. Öyle ki müzik inkılabı adı altında Türk halk ve sanat müziğinin alaturka müzik denilerek yasaklandığı tuhaf dönemler yaşanmıştır. Ne zaman ülkemiz bu kültür faşistlerinin tasallutundan kurtulmuş, işte o zaman Türk kültür ve sanat hayatı yeniden canlanmaya başlamıştır'
***
O 'kültür faşistleri' kimler acaba?
________________________
(*) Şefik Kahramankaptan, 'Gençlik Rüyamız Sonunda Gerçek Oluyor!', Andante Dergisi, Ağustos 2020'de yayımlanan yazı sanattanyansimalar.com sitesinde de okunabilir.
