Genç oyuncu adaylarına önemli uyarılarda bulunan Emel Göksu, “Dizi oyunculuğu bana göre bir meslek değil. Çünkü bir var, bir yok. Gençler mutlaka ikinci bir işlerinin de olmasını düşünmeli” dedi.
Ankara’nın sanat hayatında yetişen ve uzun yıllar Devlet Tiyatroları bünyesinde sahneye çıkan Göksu, oyunculuk serüvenine ailesinden gizli girdiği konservatuvar sınavıyla başladı. Babasının başlangıçta oyuncu olmasına karşı çıktığını ancak dönemin Devlet Tiyatroları Genel Müdürü Cüneyt Gökçer’in desteğiyle ailesini ikna ettiğini anlatan sanatçı, 46 yıllık Devlet Tiyatrosu kariyerinin ardından televizyon dizilerinde de rol aldı.
Bizim Evin Halleri'nde “Fincan Hala” karakteriyle geniş bir izleyici kitlesine ulaşan Emel Göksu dizisinin 8 yıl süren yolculuğundan unutamadığı tiyatro karakterlerine, Ankara sevgisinden günümüz dizi sektörünün sorunlarına kadar pek çok konuda www.baskentgazete.com.tr Sorumlu Yazı işleri müdürü Nursel Dilek Manavbasi'na konuştu.
BABASINDAN GİZLİ KONSERVATUVAR SINAVINA GİRDİ
Çocukluğunuz nasıl geçti? Babanızın mesleği neydi?
Babam sağlık memuruydu. O dönemin sağlık memurları bugünkü gibi değildi. Neredeyse doktor gibi çalışırlardı. Köyleri gezerlerdi, at üstünde sünnete giderlerdi, aşı yaparlardı. Köy köy dolaşarak insanların sağlık işleriyle ilgilenirlerdi.
Çocukluğumun ilk yılları Malatya'da geçti. Babamın bütün çocuklarını üniversitede okutmak gibi büyük bir tutkusu vardı. Yedi kardeş Ankara'ya geldik. İlk olarak Cebeci'de Aile Bahçesi vardı, ilk olarak oraya geldik. O dönem Orhan Boran, Hayali Küçük Ali gibi meşhur isimler ve eğlenceler evimizin önünde olurdu. Biz de balkondan onları izler, taklitlerini yapardık. Belki onlar bizim hayatımıza hayallerimize yön verdi.
Ailenizin sizin meslek seçiminizle ilgili beklentisi neydi? Oyunculuğa nasıl yöneldiniz?
Ailem bütün çocuklarını okuttu. Ablam doktordu, diğer kardeşlerim fizikçi, siyasal bilimler mezunu, diş hekimi gibi farklı meslekleri seçtiler. Ben ise oyuncu olmak istiyordum. Babamdan gizli konservatuvar sınavına girdim ve kazandım.
Babam kültürlü, okumaya çok önem veren bir insandı ama oyuncu olmama başlangıçta karşı çıktı. “Sarhoşları mı eğlendireceksin!” diyerek beni göndermek istemedi. O dönem Devlet Tiyatroları Genel Müdürü olan Cüneyt Gökçer babamı telefonla aradı. “Yazık edersiniz” diyerek onu ikna etmeye çalıştı. Hatta benimle birlikte imzaya gitmesi de süreci kolaylaştırdı. Böylece oyunculuk yolculuğum başladı.
Tiyatro eğitiminize nerede başladınız?
Ankara'da kurulan ilk özel tiyatro olan Meydan Sahne'nin kursuna ablamın yönlendirmesiyle katıldım. Kursun başında Kartal Tibet, Çetin Köroğlu ve Mahir Canova gibi önemli isimler vardı. Orada kendimi geliştirdim ve tiyatro dünyasına adım attım.
46 YIL DEVLET TİYATROLARI'NDA GÖREV YAPTI
Tiyatro kariyeriniz kaç yıl sürdü?
Devlet Tiyatroları'nda 46 yıl çalıştım ve buradan emekli oldum. Emeklilikten sonra sektörün İstanbul'da olması nedeniyle İstanbul'a gittim ve 10 yıl dizilerde rol aldım. Ancak Ankara ile bağımı hiç koparmadım. Son 7-8 yıldır yeniden Ankara'da yaşıyorum.
Türkiye'nin sizi tanıdığı “Fincan Hala” karakteri nasıl ortaya çıktı?
Ankara’da, cezaevinde geçen bir tiyatro oyununda Doğulu bir kadını canlandırıyordum. Çocuklarını korumak için suç işlemiş ve cezaevine girmiş bir kadındı. Hiç konuşmayan, ancak herkesin çekindiği, otoriter bir karakterdi.
TRT'de ‘Ferhunde Hanımlar’ dizisini çeken ekip oyunu izledi ve karakteri çok beğendi. Seyircinin de bu karakteri sevmesi üzerine diziye benzer özellikler taşıyan, sert ama sevimli bir karakter yazıldı. Böylece “Fincan Hala” ortaya çıktı. Bu rolle geniş kitleler tarafından tanındım.
“Bizim Evin Halleri” dizisi de Türkiye’nin en uzun soluklu yapımlardan biriydi. Bildiğim kadarıyla 8 yıl sürdü.
Evet, dizi 8 yıl sürdü. Hatta 1000. bölümünü kutladık. 1705 bölüm sürdü dizi.
“DİZİ OYUNCULUĞU BİR MESLEK DEĞİL”
Günümüzde dizi sektörünün geldiği noktayı nasıl değerlendiriyorsunuz? Birçok dizi yayından kaldırıldı.
Türkiye'nin ekonomik sorunları ve reklam gelirlerindeki azalma sektörü de etkiliyor. Dizi sektörü zor bir süreçten geçiyor. Günlük dizilerin sayısı arttı. Birçok yapım yayından kaldırılıyor. Sektörün içinde bulunduğu durum kolay değil.
Yeni yetişen oyuncuları nasıl buluyorsunuz? Beğendiğiniz isimler var mı?
Artık iyi yetişiyorlar. Dizi oyunculuğu için kendilerini geliştirebilecekleri ortamlar, hocalar bulabiliyorlar. Eskisi gibi değil, sektör de oyunculuk da oldukça ilerledi.
Kıvanç Tatlıtuğ ile birlikte çalıştım. Çok iyi, çalışkan ve kendisini sürekli geliştiren bir oyuncu. Kadın oyuncular arasında da başarılı isimler var. Serenay Sarıkaya da iyi oyunculardan. Yeni nesil oyuncular artık daha donanımlı geliyor.
Gençlerin oyunculuğa ilgisi oldukça fazla. Onlara ne söylemek istersiniz?
Gençlere özellikle şunu söylemek istiyorum: Dizi oyunculuğu bana göre bir meslek değil. Çünkü bir var, bir yok. Gençler oyunculuğa hevesleniyor, çok para kazanacaklarını düşünüyorlar. Ancak sektörün gerçekleri böyle değil.
Bir yıl iyi para kazansanız bile sonraki yıl işsiz kalabilirsiniz. Kazandığınız para da zamanla eriyip gider. Özellikle İstanbul'daki yüksek kiralar ve yaşam giderleri düşünüldüğünde bu durum daha da zorlaşıyor.
İş beklediği için bunalıma giren, telefonunun çalmasını bekleyen çok sayıda genç oyuncu tanıyorum. Ben gençlere hep ikinci bir mesleklerinin de olmasını öneriyorum. İş gelirse oyunculuk yapsınlar ama bütün hayatlarını bir projeden gelecek teklife bağlamasınlar.
Gençler bana gelip İstanbul'a gitmek, menajerle çalışmak istediklerini söylüyorlar. Ben de “İki üç yıl işsiz kalırsanız dayanabilecek gücünüz varsa gidin. Ailenizin maddi durumu iyiyse gidin” diyorum. Çünkü bu sektörün sürekliliği yok.
“TİYATRO VE DİZİ İNSANA BİR ŞEY ÖĞRETMELİ”
Son dönemlerde gelen senaryoları nasıl değerlendiriyorsunuz? Sizce dizilerde kalite düşüyor mu?
Bu biraz da moda meselesi. Bir dönem aşiret ve ağa hikâyeleri modaydı. Sonra vurdu kırdılı yapımlar öne çıktı. Bir ara sit-com diziler çok popülerdi. Herhalde toplumun psikolojisine göre şekilleniyor.
Ancak ben bu anlayışı çok sevmiyorum. Bana göre tiyatro da dizi de insana bir şey öğretmeli. Sadece yapılmış olmak için yapılmamalı. Bir eser izleyiciye mutlaka bir şey katmalı.
Benim çok iyi bir bilim insanı olan rahmetli ablamın bu konuda güzel bir sözü vardı. “Arkadaş bile bir şey öğretmeli. Oturduğum insandan bir şey öğrenmeliyim” derdi. Hatta “Bana bir şey öğretmeyen insanı arkadaş olarak seçmem” diye eklerdi. Ben de sanatta aynı anlayışın olması gerektiğini düşünüyorum.
İçinizde kalan, keşke oynasaydım dediğiniz bir rol var mı?
Ben tiyatroda da dizilerde de çok farklı karakterler oynadım. “Keşke şu rolü de oynasaydım” dediğim bir karakter yok. Ancak unutamadığım bir tiyatro oyunu var: “Yanık”.
Wajdi Mouawad'ın yazdığı, Cem Emüler'in tiyatroya uyarladığı bu oyun beni çok etkilemişti. Orta Doğu savaşlarını ve savaşın insan hayatında açtığı yaraları anlatıyordu. Orada Nevval isimli karakteri canlandırıyordum.
Nevval, savaş sırasında çocuğunu başkalarına emanet ederek kaçmak zorunda kalan bir anne. Yıllar boyunca çocuğunu arıyor. Ancak yıllar sonra karşısına çıkan kişinin, kendisine işkence eden kişi olduğunu öğreniyor. Çok sarsıcı bir hikâyeydi.
Özellikle mahkeme sahnesi seyirciyi derinden etkiliyordu. Hâlâ karşılaştığım tiyatro izleyicileri o oyunu hatırlatıyor ve ne kadar etkilendiklerini söylüyorlar. Benim için çok özel bir oyundu. Yeniden karşıma çıksa yine oynamak isterim. Çünkü mesajı da çok güçlüydü: Savaşın her türlüsü herkes için kötüdür.
“ANKARA BENİM YUVAM”
Ankara sizin için ne ifade ediyor? Bir dönem İstanbul'da yaşadınız ama yeniden Ankara'ya döndünüz.
Ben emekli olduktan sonra sektör İstanbul'da olduğu için oraya gitmek zorunda kaldım. 10 yıl çalıştım ama boşluk buldukça Ankara'ya geliyordum.
İstanbul'a giderken kendimi Almanya'ya çalışmaya giden işçiler gibi hissediyordum. “Yine memleketimden ayrılıyorum, çalışmaya gidiyorum” diyordum. Çünkü çocukluğum, lise hayatım, üniversite yıllarım ve tiyatro yaşamım hep Ankara'da geçti. İstanbul bana yabancı bir ülke gibi geliyordu.
Oraya çalışmak ve para kazanmak için gittim. Ancak 10 yıl dayanabildim. Sonunda “Artık yeter, memleketine dön” dedim ve Ankara'ya geldim.
Şimdi burada kendi evimde yaşıyorum. Oğlum hemen yanımda, torunlarım da yakın. Torunlarım piyano çalıyor, seslerini duvarın arkasından duyuyorum. Ankara benim için çok güzel. Burası benim yuvam.
Ankara'da zamanınızı nasıl geçiriyorsunuz?
İstanbul'da tiyatroya, konsere gitmek çok zordu. Bir etkinlikten çıktıktan sonra taksi bulmak bile mesele olabiliyordu. Ankara'da ise tiyatroya, konsere, baleye rahatlıkla gidebiliyorum. Tunalı'ya, Kızılay'a ve kültür sanat etkinliklerine ulaşmak benim için çok kolay.
Kızım İstanbul'u seviyor. Bir süre yurt dışında da yaşadı. Gençler İstanbul'u seviyor. Belki ben de genç yaşımda gitseydim oraya daha kolay adapte olurdum. Ancak emekli olduktan sonra gittim. Ankara benim için her zaman kendi yuvam oldu.
“BİR PROJE İÇİNDE YER ALMAK İNSANI HEYECANLANDIRMALI”
Yeni projeleriniz var mı?
Bana birçok proje geliyor ama henüz gerçekleşmiş, kesinleşmiş bir çalışma yok. Ailemle ilgili yaşadığım bazı süreçler nedeniyle bir dönem gelen teklifleri kabul edemedim. Şimdi heyecanlandıran birkaç proje var. Filmler geliyor, ancak henüz netleşmediği için konuşmak istemiyorum. Uluslararası bir kısa film projesi de var. Yönetmeni yabancı. Gerçekleşmeden ayrıntı vermek istemiyorum.
Son olarak gençlere ve sanat dünyasına söylemek istediğiniz bir şey var mı?
Gençlerin hayallerinden vazgeçmesini istemem ama gerçekleri de görmeleri gerekiyor. Oyunculuk çok güzel bir meslek ancak özellikle dizi sektöründe devamlılık sorunu var. Bir dönem çalışıp sonra uzun süre işsiz kalabilirsiniz. Bu nedenle kendilerini yalnızca oyunculuğa bağlamasınlar. Mutlaka başka bir işleri, başka bir güvenceleri olsun.
Bir projede yer almak elbette güzel ama insanın hayatını sadece gelecek bir telefonun beklentisine göre kurması doğru değil. Gençlerin bunu bilerek hareket etmesini istiyorum.
Fotoğraf: Muhammed Ali Yahşi
